३० सप्टेंबर १९९३. हा दिवस महाराष्ट्राच्या इतिहासातील काळा दिवस म्हणून कायम स्मरणात राहील. पहाटेच्या गडद अंधारात, सर्वसामान्य शेतकरी कुटुंबे, महिला, लहान मुले आपल्या रोजच्या संघर्षातून थोडी विश्रांती घेत होती. पण निसर्गाने अचानकच प्रचंड तडाखा दिला. एका क्षणात किल्लारी, सास्तुर आणि धाराशिव परिसरातील हजारो लोकांचे जीवन उद्ध्वस्त झाले. शेकडो गावे ढिगाऱ्यात गाडली गेली, असंख्य कुटुंबे कायमची बेघर झाली. कित्येक पालकांना लेकरांपासून, लेकरांना आईवडिलांपासून आणि भावंडांना एकमेकांपासून कायमचे वेगळे व्हावे लागले.
आज त्या भूकंपाला ३२ वर्षे पूर्ण झाली आहेत. हा भूकंप केवळ इमारती उद्ध्वस्त करणारा नव्हता; तर समाजमनाची कसोटी पाहणारा होता. दु:खाची लाट इतकी प्रचंड होती की, काही काळासाठी आशेचा किरणही दूरवर दिसत नव्हता. परंतु, हेच दु:ख समाजाला एकत्र आणणारे ठरले. राज्यभरातून, देशभरातून आणि अगदी परदेशातूनही मदतीचे हात पुढे आले. सामान्य नागरिकांपासून ते स्वयंसेवी संस्थांपर्यंत, शासनापासून ते आंतरराष्ट्रीय संस्थांपर्यंत – सर्वांनी मिळून उभारी देण्याचे कार्य केले.
या आपत्तीने आपल्याला एक सत्य शिकवले – निसर्गासमोर माणूस किती लहान आहे, पण त्याच वेळी माणसामध्ये किती जिद्द, किती धैर्य आणि किती एकतेची ताकद आहे. आज किल्लारी-धाराशिव परिसरात नवी पिढी वाढत आहे. तिथे शाळा, रस्ते, घरे उभी आहेत. पण त्या भूकंपाच्या खुणा आजही प्रत्येकाच्या मनात जिवंत आहेत.
स्मृतीदिन हा केवळ शोक व्यक्त करण्याचा दिवस नसून भविष्यातील पिढ्यांना सजग करण्याचा संदेश आहे. भूकंप, पूर, दुष्काळ यांसारख्या आपत्ती अचानक येतात, पण त्यांचा सामना करण्यासाठी आपण सतत तयार राहणे गरजेचे आहे. मजबूत पायाभूत सुविधा, लोकजागृती, आपत्ती व्यवस्थापन यंत्रणा आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे मानवी संवेदनशीलता – हाच आपला खरा शस्त्रसाठा आहे.
आजच्या या दिवशी आपण सर्व भूकंपात बळी पडलेल्या निरपराध जीवांना विनम्र श्रद्धांजली वाहतो. त्यांच्या बलिदानातूनच आपल्याला जिद्दीने पुढे जाण्याची प्रेरणा मिळते.
🕯️ सास्तुर-धाराशिव किल्लारी भूकंप पीडितांना भावपूर्ण श्रद्धांजली 🕯️
0 Comments